Is it INSECURITY?

I have a student who always wears a smile in her face whenever I see her. She possesses beauty and brain; she actually joins in competitions that highlight both brain and body. She belongs to the class assigned to my guidance. Together with her classmates, I can perform well since they carry with them their uniqueness and are all willing to share their talents whenever time calls. Although, I cannot say that I completely know her fully within a mere ten months linked by our teacher-student relationship but in that range, I learned what she is capable of doing.

Inside the classroom, there is always a barrier between the students and us teachers but outside the room, we are all friends and always throw jokes whenever there is a chance. Now that I can no longer enter their class, there are moments when I am wishing that time would permit me to at least, see them.

Anyhow, one day when I opened my Facebook to check if someone added me or if there are notifications, a name that is familiar to me sends me a friend request. The name is actually the name of the girl I was talking earlier. This girl is already a friend so in my mind are questions needing answers. My initial action was not to approve the request but instead send a message to her via FB message, asking if she created a new account.

While waiting for her reply, I viewed the profile of this account and I was actually shocked with all her posts, if she were a stranger, I would think that she is too vulgar to post pornographic materials in her wall. The same is true with the information provided about herself, it is as if she is selling her body for others satisfaction.

After few seconds I received her response telling me she has not created a dummy account. Actually, even without her reply yet I knew already that it was not her. She respects herself to post those scandalous photos. I reported the account to be copying a friend and blocked it finally.

A conclusion sinks and that incident simply suggests that there are those people living full of insecurities in their lives. I was thinking of reasons why someone would want to leave scratches in the life of this good student of mine. In addition, it is via Facebook, a very powerful tool to mislead other people. What was intriguing is that the copycat knows many important and trivial things about her. It goes to show that she knows this copycat of her and is just envious of her qualities.

Truly, in this world there are those who think badly that will do evil things behind the back of someone who cannot even defend and fight fair. There are those who acts friendly yet only wants somebody to fall in wasteland. Some performs foul without thinking of the effects their actions may offer.

I was furious since she is a dear friend. I do not want my treasured comrades to be treated that way. It is a fact that in this world there is always a battle we need to face. However, no one can win a battle when he/she is unaware of the fight. No one wants to lose, and I cling to that. After all, we are all FIGHTERS. Am I right?

English 101

June 11, 2012 – Makalipas ang isang linggo simula ng mag-umpisa ang pasukan sa taong 2012-2013, ibinigay na ang mga asignaturang ituturo ng bawat guro sa aming paaralan. Bilang isang Physical Science major, alam ko na ibibigay sa akin ang Chemistry at Physics. Nakakatawa sapagkat ibinigay rin sa akin ang English 3 at English 4.

Being a teacher, I cannot refuse. What I can do is to study the lessons and try my best in relaying the topic convincingly and correctly. That same day, I entered the third year classroom as an English teacher and discussed the first topic in the reference book used by the students. I was able to survive that one hour which was like forever. I can speak English, yes, but there are terms used by English teachers that I do not know. Terms like objective case, nominative case, referent, and the like.

You might laugh at me but I will not stop you because in the first place I am also doing the same way. During my high school and college life, I was listening to my English teachers intently. But then again, many of my teachers would usually say, “You cannot give what you do not have.” What I have in my mind are force, power, motion, vector, velocity, work, waves, sound, light, heat, circuits, magnets, relativity, elements, and the like.

In front of my students, I am acting as if I know everything I am saying (this is necessary). However, they do not know that in my mind I am thinking of terms I am going to say. Likewise, I am thinking if I am making the topic clear to them. Pero kagaya ng nasabi ko na, ang maaari ko nalang gawin ay pag-aralan ang bawat lesson. Maaari rin akong magtanong sa iba pang guro. Ika nga, make use of your resources, ha-ha.

In like manner and without a doubt, I am confident that I am giving all the necessary information my students needed in subjects Chemistry and Physics inasmuch as that is my expertise. Anyway, this is just my first year of service in a public school; I still have a very long road waiting for me to lead through. There are plenty of rooms for improvement.

In this progression of time, while I am a teacher inside the classroom I am also a student every night I study the lessons. Moreover, just like my students, I will give grades to myself at the end of every quarter.

What is that subject? You got it right, English 101.

Write Something, Create Life

Simula high school, madalas na akong nagsusulat ng kung ano-ano. Mga sulatin na ang iba ay nakatago pa hanggang ngayon, ang iba naman ay hindi ko na alam kung nasaan, at ang iba ay nailathala ko na sa blog na ito. Marami na kung tutuusin ngunit hindi pa rin ako nagsasawa na magsulat ng mga ideyang minsan ay pumasok sa aking isipan. Ang iba sa mga ito ay pawing walang katuturan ngunit sadyang wala akong pakialam, ako ay nagsusulat, tuldok.

Ngunit bakit nagsusulat ang karamihan sa mga tao? Ano ang pwedeng mga maging dahilan? Para saakin, nagagamit koi to para makipag-komunikasyon sa iba.  Nagiging daan ito para masabi ko ang mga bagay na mahirap sabihin para sa isang partikular na tao. Maaari ring para mailabas ko lang ang aking mga nararamdaman, maging ito man ay kasiyahan, kalungkutan, hinagpis, katagumpayan,kasawian,  pagmamahal, o kung ano pamang kadahilanan. May mga pagkakataon ring isinusulat ko ang mga pangyayaring nagaganap sa aking buhay, ito ay paraan ko upang malaman ng aking mga kaibigan kung ano na ang aking kalagayan. Malayo man ako sa kanila, alam nila kung ano ang aking mga nararamdaman.

Isa itong epektibong paraan diba? Napansin ko din na dahil sa aking mga sulat nababalikan ko kung ano man iyong mga bagay na naganap sa aking buhay sa mga nagdaang panahon. Nababalikan ko ang mga sandaling ako ay punong puno ng kasiyahan o iyong mga panahong galit ako sa mundo. Nakakatawa man pero totoo ang mga iyon. Naalala ko na sa nakaraang taon, nailathala ko dito ang aking sama ng loob sa isang tao. Natatawa nalang ako kapag iyon ay aking nababasa, puno ng drama talaga ang buhay ng tao, haha.

May positibong naibibigay din sa akin ang pagsusulat. Nabibigyan nito ako ng paraan para makapag-isip at mag-reflect sa mga bagay-bagay na nagaganap sa aking buhay. Inilalabas nito ang iba pang dimension ng aking pagkatao. Nagagawa nitong harapin ko ang aking mga takot, maramdaman ang pagmamahal, at matawa sa mga biro.

Ang mga sandaling nagagamit ko sa pagsusulat ay mas mahalaga kaysa sa mga panahon nakaupo lang ako at nanonood ng mga walang kabuluhang palabas o mga panahong ako ay walang ginagawa at natutulog lang. Sa pagsusulat ko, naitutuwid ko ang mga pagkakamaling nagawa o nalalaman ko ang mga bagay na dapat ko pang gawin. Iyon ay dahil sa nabanggit ko na, REFLECTION.

Hindi man ako magaling magsulat ngunit ipagpapatuloy ko ito. Ang importante, wala akong natatapakang ibang tao. Kung ako man ay galit sa ibang tao, isulat ko man ang kanilang mga ginawa ay hindi naman nila malalaman ang pangalan. Alam ko rin kasi na hindi lahat kailangang isulat. Ika nga, “may limitasyon.”

Isusulat ko ang aking buhay, maglalathala ako ng mga istorya, mga tula, at kung ano-ano pa. Wala namang masama, hindi po ba?

That Feeling When Someone Acknowledges You

Pilit ko mang pigilan ang pagsapit ng panahon na matatapos na ang bakasyon, wala na akong magagawa sapagkat heto na naman ang pasukan. Magsisimula na naman ang mga araw na maagang gigising at maghahanda para sa mga ideyang ituturo sa isang buong pangkat ng mag-aaral na nagnanais makarinig at mag-impok ng kaalaman sa kanilang murang isipan. Heto na, balik ang lahat sa paaralan.

Subalit hindi iyan ang punto ko. Sa nakaraang dalawang buwan na bakasyon, napakaraming nangyari. Nariyan na ang mga araw na ang dala ay sobrang init, mga sandaling walang magawa kung hindi ang manood ng telebisyon, mga pagkakataong ang tanging hiling ay sana pasukan na ulit. Sa dalawang buwan na iyon, ang aking atensyon ay nakatuon sa isang cartoon series na buhat sa mga Hapon. Naruto Shippuden ang pamagat nito.

Inumpisahan kong manood nito sa episode one ng Naruto Shippuden patungkol sa paglalakbay ni Uzumaki Naruto para maging isang Hokage at maibalik sa Konoha ang kaibigan at kasama sa pangkay niyang si Sasuke. Naghanap rin ako ng mga impormasyon at nalaman ko na ikalawang parte na ito ng Manga Series, at ito’y pagpapatuloy ng Naruto Series pakalipas ng dalawa at kalahating taon.

Minsan na akong nakita ni mama na nanonood ng walang tigil at pinagalitan pa ako sapagkat hindi ko man lamang daw pinapahinga ang aking mata at ang laptop. Dagdag niya pa ay para daw akong bata para manood niyon. Subalit gustuhin ko man na itigil ang panonood, hindi ko magawa. Kagaya ng hindi ko pagtigil sa paglalaro ng table tennis kahit ako’y sobrang pagod na. Kagaya rin ng hindi ko maputol na pagbabasa ng mga libro ni JK Rowling.

Kung titignan ang mga episodes nito ay parang isa lamang simpleng palabas na napakatagal matapos at puro labanan lamang ang ipinapakita. Subalit aking tinignang mabuti kung ano nga ba ang totoong nais iparating ng anime na ito? Bakit hindi tumitigil si Naruto na pigilan si Sasuke na sumama kay Orochimaru? At kahit si Sakura ay ganoon rin ang nararamdaman? Napakaraming tanong na nais kong masagutan.

Lahat ng katanungang mayroon ako ay tila nasagutan sa season one pa lamang ng serye. Kung ikaw ay nanonood nito, alam mo na si Naruto sa umpisa ay laging nag-iisa at walang kaibigan sapagkat ang Kyuubi ay nasa kayang katawan na inilagay ng kanyang ama para makontrol ang kapangyarihan nito. Dahil doon, siya’y kinatatakutan ng marami. Ngunit sa taglay na determinasyon ni Naruto ay nagawa niyang makipagkaibigan sa maraming tao at pinapakita sa palabas na marami ang nagmamahal ay may tiwala sa kanya. Pero bakit sobra-sobra naman yata ang ibinibigay niyang atensyon para kay Sasuke. Bakit?

Kung ikaw ay may kaibigan at siya ay malalagay sa kapahamakan, malamang ang gagawin mo ay iligtas siya lalo na kung ang turing mo na sa kanya ay parang isang kapatid.

“Sasuke acknowledges me more than anyone has ever does.” Iyan ang linyang sumagot sa aking mga katanungan.

Nakakatuwang isipin na kahit ang mga eksena sa cartoon na ito ay hindi makatotohanan, pilit ko pa rin itong sinusubaybayan. Nais kong malaman kung hanggang saan ang limitasyon ng “bond” ng kanilang pagkakaibigan. Gusto kong matunghayan kung ano ang gagawin ni Naruto upang maibalik si Sasuke sa Konoha. Mahirap man ang kanyang pagdaraanan, alam kong sa bandang huli ay mananaig pa rin ang kabutihan laban sa kasamaan.

Isa pa sa mga gusting-gusto ko sa anime na ito ay ang mga nagagawa ng taong may mga pangarap. Bawat isa sa mga tauhan ay may mga pangarap at lahat sila ay nananatiling matatag sa pagtupad ng mga pangarap na ito.

Huli na ito, may isang eksena na hindi ko malilimutan. May linyang binitawan ang mga miyembro ng team ni Gai, “I will be stronger than I was yesterday.” Madaling sambitin ngunit parang ang hirap gawin. Iyan ang gusto kong subukan sa aking buhay. Hindi naman ibig sabihin ay magpapalakas ako sa pisikal na paraan, maaring sa ibang aspeto ng aking buhay. Maaaring iyan ay nagsasabi lamang ng halos kaparehong paraan ng mga katagang “make your weaknesses your strengths.” Maaaring bawat isa sa atin ay may iba pang interpretasyon, ang mahalaga ay kung ano ang gagawin natin upang mapabuti an gating pagkatao.

Ang Naruto Shippuden ay masasabing nilikha para sa mga manonood na bata, subalit hindi niyon limitado an gating mga paniniwala. Maaaring simple lamang ito para sa ilang mga nakakapanood ngunit ito’y maaaring nagbibigay ng inspirasyon sa iba.

Sa kasalukuyan, ako ay nasa season 6 pa lamang. Madami pa akong dapat panoorin. Magkaiba man kami ni Naruto ng mga pangyayari sa buhay, masuwerte ako sapagkat ipinanganak ako na maraming tao ang nagmamahal sa akin.

At least I know in myself that there are those who acknowledge my presence. Masarap sa pakiramdam sapagkat sila ang nagsisilbing dahilan kung bakit tayo ay patuloy na pinapabuti ang ating sarili at sinisikap na maging maligaya sa kabila ng maraming pagsubok sa buhay.

It gives us comfort, right? When someone acknowledges us.

Hachiko, A Story of Loyalty

Hachiko, a great dog!

Hachiko was born on a farm near the city of Odate in the Akita Prefecture in 1923.  His name Hachiko means – “hachi” meaning eight which refers to his order of birth from the litter; and ko meaning prince or duke. To the Japanese he was often referred to as ‘chuken Hachiko’ or faithful dog Hachiko for that was exactly what his story was about …. love and loyalty.

In 1924, Professor Hidesaburō Ueno took in the Akita puppy, Hachiko as a pet. Over the next year or so pet and master developed a very close bound. They have developed a daily routine where Hachiko would see Professor Ueno out to the door of the Shibuya train station and be there again at the end of the day when he would greet his master and they would walk back home together. The pair continued their daily routine until May 1925, when Professor Ueno did not return on the usual train one evening.  The professor had suffered a cerebral hemorrhage at the Tokyo University where he was teaching. He died and never returned to the train station where his faithful dog and friend was waiting. But every single day Hachiko wold return to the Shibuya train station at the expected time of the professor’s return…he did this for the next nine years.

After the professor’s death Hachiko was given away to a different owner, but he would routinely escape returning again and again to his old home. Eventually, Hachikō realized that Professor Ueno no longer lived at the house. So he went to look for his master at the train station where he had accompanied him so many times before. Each day, Hachikō waited for Professor Ueno to return. And each day he did not see his friend among the commuters at the station.

Hachiko became a permanent fixture at the train station and attracted the attention of the commuters.Many of the people who frequented the Shibuya train station had seen Hachikō and Professor Ueno together each day. They brought Hachikō treats and food to nourish him during his wait.

That same year, a student of Professor Ueno who had become an expert in the Akita breed, saw Hachiko at the train station and followed him home. He found Hachiko at the home of the professor’s former gardener,Kikuzaboro Kobayashi, there he learned the history of Hachiko’s life.Shortly after this meeting, the former student published a documented census of Akitas in Japan. His research found only 30 purebred Akitas remaining, including Hachikō from Shibuya Station.

Over the years Professor Ueno’s student frequently returned to the Shibuya station to see Hachiko, he also published several articles about Hachiko’s remarkable loyalty.  Then in 1932 one of these articles ended up at the one of Tokyo’s largest newspaper circulation, this threw the dog into a national fame. Hachikō became a national sensation. His faithfulness to his master’s memory impressed the people of Japan as a spirit of family loyalty all should strive to achieve. Teachers and parents used Hachikō’s vigil as an example for children to follow. A well-known Japanese artist rendered a sculpture of the dog, and throughout the country a new awareness of the Akita breed grew.

Eventually, Hachiko’s remarkable faithfulness became a national symbol of loyalty.

In April 1934, a bronze statue in his likeness was erected at Shibuya Station, and Hachikō himself was present at its unveiling.

On March 8, 1935 Hachiko was found dead on a street in Shibuya.His heart was infected with filarial worms and 3-4 yakitori sticks were found in his stomach. Out of deference for this remarkable dog, his remained were stuffed and mounted and are kept at the National Science Museum of Japan in Ueno, Tokyo.

Hachiko’s monument was destroyed during World War II but in 1948, The Society for Recreating the Hachikō Statue commissioned Takeshi Ando, son of the original artist who had since died, to make a second statue. The statue still stands up this day, and had become a tourist attraction and a popular meeting place for many. The station entrance near this statue is named “Hachikō-guchi”, meaning “The Hachikō Exit”, and is one of Shibuya Station’s five exits.

MORAL LESSON:

Even though we've changed and we're all finding our own place in the world, we all know that when the tears fall or the smile spreads across our face, we'll come to each other because no matter where this crazy world takes us, nothing will ever change so much to the point where we're not all still friends.

College Experiences I Would Never Forget

Isang gabi, habang nakapasak sa dalawang tenga ko ang headset at nakikinig sa mga musikang nakalagay sa aking memory card na panay mga kantang mula sa ibang bayan ay naisipan kong magpadala ng group message sa mga piling tao sa phonebook ko. May mga ilang sumagot sa aking mensahe at matagal ang nagging kwentuhan namin sa text. Nang biglang maalala ko ang mga masaya at malungkot na pangyayari sa aking buhay kolehiyo.

Para sa mga hindi pa nakakaalam, ako’y nagtapos ng Bachelor of Secondary Education major in Physical Science. Apat na taon din akong nakipagtunggali sa mga pangalang ang iba’y batid kong kilala ninyo gaya nila Einstein, Newton, Aristotle, Coulomb, Archimedes, Pascal, at marami pang iba. Mayroon ding ilan na nakasulat sa mga aklat ngunit hindi lubusang kilala ng ilan tulad ni Kirchhoff na nagpahirap sa buhay namin.

First year college ako noon ng unang makilala ang ilan sa mga taong naging bahagi ng makulay na buhay ng pag-aaral ko. Sa umpisa gusto ko talagang mag-major sa Mathematics ngunit batay sa aking auntie overflowing na daw ang mga teachers sa Math and English kaya’t kinuha ko ang Physical Science na alam kong konti lang ang kumukuha sa taglay nitong hirap sa hayskul.

Ewan ko ba pero hindi ako yung tao na mabilis makihalubilo kaya’t halos isang buong lingo rin akong tahimik at wala halos kausap. Introvert kasi akong tao. Ngunit nagkaroon din ako ng mga kaibigan at nakilala ko na lahat ng aking mga kamag-aral. Sila’y naging kasa-kasama sa pag-aaral sa library, pagpunta sa paboritong canteen para kumain, mga taong laging handang kumopya at magpakopya ng takdang aralin.

Sa unang taon ko rin sa kolehiyo ng makapasok ako sa varsity ng table tennis. Nakilala ko ang mga taong naging kaibigan at katunggali sa mga tournaments. Apat na taon akong naging manlalaro at naging iskolar dahil sa aking talento sa table tennis. Nakakalungkot na minsa’y gusto ko ulit balikan ang mga sandaling kami ay nasa training, gabi na sa pag-uwi ngunit dadaan muna sa bahay n gaming coach para mag-merienda, ha-ha.

Isa sa mga subjects na hindi ko malilimutan noong second year kami ay ang PE 3 na ang description ay Swimming. Si Mrs. Jarapa ang gaming guro, siya ay napaka-istrikto subalit nauunawaan ko siya sapagkat tubig ang gaming kalaban. Nakakatuwang balikan ang mga katagang “bubbles up ang down!” Hindi man gaanong kataasan ang aking nakuhang marka sa kanya, batid ko sa aking sarali na napakarami kong natutunan sa larangan ng swimming.

Second semester ng mas-umpisa kaming pumasok sa major subjects. Nandito na ang Chemistry, hindi ako magaling dito. Pinag-isa ang section naming sa mga Biological Science majors. Siya nga pala, 13 kaming lahat na kumuha ng Physical Science sa batch naming at kami rin ang tinaguriang pioneering batch. Dahil kasabay namin ang ibang section, marami kami sa loob ng laboratory kaya’t malaya akong nakikipag-kwentuhan sa aking mga katabi. Hindi ko talaga kasi gusto ang subject at wala akong interes sa Chemistry. Sa awa ng Diyos, pasado ako.

Second semester din ng una kong maging guro si Mrs. Osea, “Dr. O” kung tawagin namin. Sino ba naman ang makakaligtas sa kanyang pamosong tanong na para sa lahat at bawal mag-ulit ng sagot. “Keyword,” “so what,” “now what,” at iba pa ang madalas niyang sabihin. Marami siyang mga ipinapagawa sa amin at madalas kaming nagrereklamo kapag wala na siya, natural na iyan sa mga mag-aaral. Ngunit ng matapos ang namin ang subject, nakaka-miss pala si Dr. O.

Third year college ng naging matibay ang samahan naming, “flexibles” ang naging tawag sa aming section. Nagsimula ang mas mahihirap na subjects at may dumating na magagaling na guro. Si Mam Cindy ay teacher naming sa Basic Electronics, sobrang idol ko siya sa larangan ng pagtuturo. Malinaw niyang naibibigay ang mga aralin at hanggang ngayon, may mga itinuro pa siya sa amin na nakatatak parin sa aking isip.

Nakilala ko rin si Mam Ramona Isabel Ramirez, guro naming siya sa Biochemistry at Analytical Chemistry. Sa kanya ko nakuha ang kahalagahan ng subject, sa kanya ko naunawaan na ang mga mahihirap na bagay ay pwedeng gawing madali. Sa kanya ko natutong mahalin ang Chemistry, at dahil sa kanya marami akong natutunan. Madalas rin siyang mag-kwento ng mga pangyayari sa kanyang buhay na nagbibigay sa amin ng inspirasyon.

Dumating ang panahon na kami ay nasa huling taon na sa kolehiyo. Mas maraming requirements at mas mahirap ang mga ibinibigay na gawain. Maraming seminar at workshop, maraming kailangang daluhan at maraming kailangan tapusin. Ngunit lahat ng iyon ay ginawa para kami ay ihanda sa huling semester namin na practice teaching.

Na-deploy ako sa Dña. Basilia S. Quilon Memorial High School kung saan naranasan ko ang isang komunidad na napakasaya. Ito’y isang paaralan subalit ang turingan ay parang isang pamilya. Nakasama ko rin dito ang apat na madaling pakisamahan. Wala halos kaming naging problema sa buong semester.

Dumating ang panahon na kailangan na naming tapusin ang aming research. Halos wala ng tulog ngunit kinakaya pa naman namin. Nandiyan na yung maraming pagkain, may mga pinapanood, musika, kung ano-ano na lang para alisin ang aming antok. Matapos ang lahat, napakasarap sa pakiramdam. Nandoon pa yung binigyan ako ng 1.0 na grade sa practice teaching na subject.

Masayang balikan ang mga pangyayari sa buhay college. Kung ang karamihan ay nagsasabing hayskul ang pinakamasayang yugto ng pag-aaral, hindi ako doon sang-ayon sapagkat para sa akin iyon ay sa kolehiyo. Naranasan kong mapalayo sa aking mga magulang ngunit iyon ang naghanda sa akin para mabuhay ng mag-isa.

Masasabi ko na isa pa sa mga masayang pangyayari sa aking buhay ay ang araw ng graduation. Natanggap ko ang aking diploma na matagal ko ring pinaghirapan. Idagdag pa na ako’y nabigyan ng karangalan ng tanggapin ko ang award bilang Cum Laude, bragging rights man na matatawag kung ika’y mabigyan ng ganitong pag-kilala.

Subalit hindi lahat nagtatapos sa graduation day ang college life. Ito’y isa lamang na pintong sasara ngunit magbibigay daan sa isa pang pinto para bumukas. Makalipas ang halos isang taon ng aking pagtatapos, napakaraming mga nangyari sa aking buhay. Maraming mga bagong kaibigan ang dumating at marami rin naman ang mga umalis. Ganyan talaga siguro ang buhay.

Ngunit ano pa man ang mangyari, alam ko na kahit ako’y tumanda na ay may mga masasayang pangyayari sa aking buhay ang aking babalikan. Mga pangyayaring kasabay kong dinaanan kasama ang mga kaibigan na aking pahahalagahan habang ako’y nabubuhay.

For A Change

Malimit na gamitin kong wika ay Ingles sa tuwing ako’y nagsusulat, doon kasi ako mas mabilis na nakakapagtapos ng isang artikulo. Idagdag pa na hindi ako sadyang dalubhasa sa paggamit ng wikang Filipino. Minsan natatawa ako kapag ang aking status sa Facebook o ang tweet ko sa Twitter ay nasa wikang Filipino, parang hindi lang ako sanay.

Gayunpaman, may mga nabasa akong blog na may adhikaing hikayatin ang mga Pinoy na gamitin ang sariling wika natin. Ang punto nila, mas madaling maintindihan at mas mabilis tayong nakakapaglabas ng mga nais nating sabihin. Sinasabi rin na hindi ibig sabihin na magaling ka mag-Ingles ay matalino ka na. Kaya’t heto ako, sinisikap na magsulat ng purong wikang Filipino subalit hindi ko maiiwasan na gumamit ng banyagang salita, tila I am still on the transition period, ha-ha.

Maaari sigurong isa sa mga dahilan kung bakit madalas Ingles ang gamit ko ay dahil iyon ang ginagamit ko sa tuwing ako’y nagtuturo. Bilang isang Physics at Chemistry teacher, mahirap isa-wikang Filipino ang mga salitang gagamitin. Isa pa, para sa akin mas madaling gamitin ang banyagang wika. Madalas rin kasi akong magbasa ng mga akdang nasa wikang Ingles, nagbabasa ng mga artikulong may parehong lengwahe, at nagpapatuloy sa pag-aral ng wikang Ingles.

Ngunit sa mga susunod ko pang ilalathala dito sa aking patuloy na binubuhay na mga pahina, sisikapin kong gamitin ang sariling atin. Nakakatawa man pero ako’y nasisiyahan habang sinusulat ko ito.

Kasabay ng pagsusulat ay ang pakikinig sa mga awitin ni Jose Mari Chan. Matagal na kasing nasa laptop ko ang mga awitin niya subalit hindi ko napagtutuunan ng pansing pakinggan, mas nauuna pa kasi iyong mga makabagong awitin na tila wala namang magandang sinasabi, maganda lang ang beat, ha-ha.

Siya nga pala, malapit na ang pasukan pero mukhang hindi pa ako makakapasok sa public school kasi hindi ko pa nakukumpleto ang mga hinihinging dokumento para i-approve ang aking assignment order. Habang wala pa akong ginagawa, inaayos ko isa-isa ang mga kailangan.

Pasasaan ba at lahat ay matatapos din!!!